apokryf

ten, który zaczynał i ogniskował  niebo i ziemię,
zapomniał uprzedzić ludzi o innych świetlnych
planach.

cały ten teatr w poszukiwaniu i tropieniu
adresów cieni, zniknął z powodu spalonej
niegdyś żarówki.

jestem historią tego światła, krawędzią krzyża
na ścianie, częścią ciemnego kąta, w którym
ukryto większość grzechów -  mam je wypalone
na skórze.

w tym planie tkwi jednak drobiazg. zabawa w zbawcę.
droga wykłuta na kręgosłupie, która mi wskaże
bezpieczne miejsce, czyste niczym deszcz

zanim wdepnie w kałuże.